- عاشقپیشهای چون تو چگونه تجرد را تحمل میکند؟
- بهسختی...
- چرا همسری اختیار نمیکنی؟
- کدام دیوانهتر از منی پیدا میشود که با من به سوی مسلخ عشق راهی شود؟
- مسلخ؟
- دفتر کهنهی زیر میز را بردارد...
- خب؟
- ورق بزن...
- عجب...
- میبینی؟ از هر صفحهاش خون میچکد... حال جوابت را گرفتی یا...
- گرفتم...
به رعش تن بر مدار سوز سوگند سوگوار سوگ خودم هستم بیش و پیش از هرکسی؛ چون روزی صد من در من میمیرد...
اخبار را دنبال نمیکنم؛ به کیف و کفش و کلاهم هر چه در این دنیای لعنتی میگذرد... فقط داخل پرانتز بگویم: نفرین بر سیاست و سیاستمداران این دنیای لعنتی...
تا بیخ خانه بهقصد توبیخ نفوذ کردی؛ این رصد تمامعیار بهر چیست؟ بهدنبال چه میگردی؟ من همینم که میبینی؛ همین پخشوپلای مطلق دیوانه که پرتوپلا میگوید و نامش را مکتوب کردن هذیان گذاشته...
تو ای خواننده؛ تو میدانی این دیوانهتر از منِ مالیخولیا گرفته از ترس سقوط، بهدنبال چه میگردد؟
حال اگر زنی به قول فرنگیها تاپلس شود بنیانهای فکری اسلامیون به لرزه میافتد؟
من فاتحهی آن مومنی را میخوانم که میخواهد با دو پستان عریان کافر شود...
جایی نوشتم که بدن زن یک اثر هنریست؛ نمیخواهم بگویم حرفم را پس گرفتهام؛ بلکه میخواهم تاکید کنم که حرفم با تمثال آغشته به سهو تو ابد تثبیت شد...
آنچه بر من گذشت را به آب گفتم؛ آب به ریشهی نهالی رسید؛ نهال درخت شد؛ درخت میوه داد؛ کلاغی منقار به میوه رساند و تا روز مرگش خون گریست...
رقص بر مدار سهو اتفاق میافتد یا نه نمیدانم؛ ولی این رقص سوگ آن آرزوی دیرین ما نبود... هرچند شش ماه طول میکشد مدار معکوس...
الههی ما شاید معترض بود و یا شاید حتی سیاسی به معنای جنگ میدانی؛ طبق فالوئینگهایش میگویند پادشاهیخواه بود؛ اما آن روز در صحنهی نزاع و جنگ و اعتراض میدانی نبود؛ ولی قربانی همان تفکری شد که بر مغز پوسیدهی جاعلان نور حاکم بود و هست...
