گفتم عریان شو؛ دستت سمت دکمه‌های پیراهن رفت... 

رو برگردانم و گفتم: حجاب روح کنار بزن بانو؛ سهوِ پی حل شدن در بنیان وجودت را با گوشت و پوست و استخوان چه کار؟

گفتی: نمی‌شود عریان تام شد برای غریبه‌ای که حتی در این تاریکی چهره‌اش نمایان نیست...

شک بردم به تو؛ بو کشیدم فضا را... سم حل شده سرم را سنگین کرد... کمی نشئه‌ی سم و کمی نشئه حضور حجمی که در پیکر یار ظاهر شد...

نزدیک شدی دست به سمتم دراز کردی؛ دستت را گرفتم؛ یخ بود به‌سان سنگی در کوهستان‌های اقلیم...

آمدی به حال متن و گفتی: اقلیم؟ کدامش؟ سهو به خودت بیا... اینجا عالم هنر است...

حتی نمی‌دانم دو پر پاره‌های جمله‌های پایانی را من گفتم یا او... یکی شده بودیم و ممکن نبود تشخیص... خیس بودم از عرق شهو یا شرم... برق چشم شهود پنهان بود که من را به خود آورد... دویدم... سمت بی‌نهایت دویدم و هنوز هم دارم می‌دوم...

گفتمت پنج ولی نگفتمت قلب وارون یا که قانون... فاروق یا که قارون... نگفتمت؛ پهلوی یا مجتبی... پنج حرف نام پژمان یا گلوله‌های مهمان... هذیان یا که برهان... آرامش یا بحران... امکان یا کتمان... پاریس یا تهران... خمینی یا سلمان... آلمان یا ایران... ابوذر یا لقمان... بهلول یا زندان... رندان یا مستان...

بس به دو پنج کنم واژه‌ها را؟ دو مشت گره‌کرده یکی سرسپرده مستان و دیگری سرسپرده رندان؟ آخور جبر یا شهود خفته در دل شب... کار ما در تاریکی یا کارمای تاریکی‌‌‌... روشن شو به دیدگان اهل اندیشه...

این آب‌های زلال و بوی تند فرش ایرانی خیس از تهاجم آسمان و ما عرش‌طلبان فرش‌نشین... هی سهو چه می‌کنی با خودت و این واژه‌ها؟ هی سهو چه می‌کنی...

جلال‌الدین قلم سرید سمت سهو و صد دفتر سیاه کرد و تو همان که نوشتی را هم نخواندی... عنوان هذیان است و هذیان کلام سهو...

شر شور شوراها را به شمس مصلوب می‌کنند این جماعت که به خشم آسمانی هرچند کوتاه تعطیل می‌شوند... همین‌قدر بی‌اصول می‌نویسم؛ یله رها رعب‌انگیز برای وسواس‌مسلکان... این لعنتی دهان مرا سرویس کرده و عده‌ای دیگر پزش را می‌دهند...

همین چسبناکی مطلق را می‌گویم؛ ضبط کنند حالا صدا را؛ اصلا شنود بگذارند... من همان که اینجا می‌گویم را هم اینجا می‌گویم... یکی عیان و یکی رایان است اینجا‌..

همین‌قدر بداهه؛ همین‌قدر بی غل‌و‌غش قرقره‌ی نخ‌سوز شده را بخیه می زنند به پیکر خیاطی... همین واژه‌های مترصد به طغیان را می‌بینی؟ تمام دارایی‌ام است...

تکرار می‌کنم عنوان هذیان است... خب داشتم می‌گفتم؛ به‌واقع نمی‌گفتم؛ می‌نوشتم؛ یعنی می‌نویسم... یک‌مشت بی‌سروپا دست از سر عام‌ترین واژه‌ها هم برنمی‌دارند...

مسخره است؛ مسخره... همین ربودن آرامش از لایه‌های پنهان ذهن را می‌گویم؛ ما هر چه تنش داشتیم هم همیشه همهمه‌ها را حول محور حال حادث به هجوم آرامش می‌کردیم؛ ولی دیگه کفگیرش به دیگ‌ته رسیده قربانت شوم... شوم شوم یا شوم فرخنده... این هم یک هذیان دیگر...

پیش رو به قصد انهدام؛ حتی اگر نبود هدفی برایش... این مسیر پر است از نامرئی‌های مترصد به شر... اما من اما من اما من که بود که کمک نرسید از عالم واقع و غیب شد ناجی‌اش در بحران‌ها...

من که رد خط بطلان سرخ فسفری را بر پیکر آن آبی منحوس بارها دیدم؛ من که تمنای خیال چشمانم را خیس کرد... من که بودم، در کنار بی‌کسی خود...

چرا؟ چرا هیچ مدعی همراهی تا ابدی نبود ابدی؟ چرا می‌خواهند شمس ثانی را از مولانای زمان بربایند این تنگ‌نظران مست قدرت؟

هیچ من هیچ تو هیچ ما... کمان خسته از خمودگی روزگار و گاف حاکم در حکم بی‌نیاز از ترازو... این‌ کوردلان چه می‌دانند از خدایی که ما معتقد به آن هستیم؟

لژن‌منش‌هایی که قرآن می‌خوانند به از مراجع و مراجعی که به گفته‌ی پسرعمو ممکن است نفوذی باشند...

این حرف‌ها هزینه دارد؛ این حرف‌ها هزینه دارد...

نسخه ۲.۱ وبلاگ سهو، بیشتر از آن‌که یک وبلاگ معمولی باشد، یک موجودیت زنده است؛ چیزی که صرفاً مطالب را به شما نمایش نمی‌دهد، بلکه در طول حضورتان واکنش نشان می‌دهد، تغییر می‌کند و تجربه‌ای متفاوت از یک وبلاگ ساده برایتان می‌سازد...

در این نسخه تلاش کرده‌ام مرز میان «خواندن یک وبلاگ» و «حضور در یک فضا» کمی کمرنگ‌تر شود؛ جایی که هر گوشه‌اش ممکن است چیزی برای کشف کردن داشته باشد و بعضی از قابلیت‌ها تنها زمانی خودشان را نشان دهند که واقعاً در آن گشت‌وگذار کنید...

بهتر می‌دانم به جای آن‌که تمام قابلیت‌های نسخه ۲.۱ را اسپویل کنم، شما را دعوت کنم خودتان وارد سهو شوید، کمی بیشتر بمانید، اطراف را بگردید و چیزهایی را پیدا کنید که شاید در نگاه اول اصلاً متوجه حضورشان نشوید...

ممکن است بعضی چیزها را ببینید، بعضی چیزها را کشف کنید و بعضی قابلیت‌ها را فقط با کمی کنجکاوی پیدا کنید...

این بار، سهو فقط جایی برای خواندن نیست؛ کمی در آن بمانید. کشفش کنید... ❤️

سهو؛ نسخه ۲.۱ یک وبلاگ معمولی نیست...

من به رقص دچارم؛ به همین آهنگ‌های هیپ‌هاپ و حرکت دست‌های منظم با خوانش رپکن بنگر... من تمام زخم‌های این پیکره را حمل می‌کنم...

همین است که رندوم می‌کوبم سگک کمربند را به پشتم و نقش پیروزی به خون حاصل می‌شود؛ این هنر شاید برایم پول نیاورد ولی نان رساند به جمع کثیری از خلق‌الله؛ حتی آدم‌فروش‌ها... من هم آدم‌فروشم اگر اطلاعاتی از یک فاسد اقتصادی به دست بیاورم...

من هم همدست قدرتم اگر اهداف قدرت و من در یک راستا باشد؛ آن‌سوی مرزها مین‌استریم‌ترین‌ها با زیرزمینی‌ترین‌ها همکاری می‌کنند و اینجا ملتی که در به در به‌دنبال آزادی می‌گردند سهمگین‌تر از حاکمیت به‌دنبال محاکمه‌ی آنانی هستند به چکش زبان که همسو با آنان نیست دیدگاه‌شان...

تو حال میان این ماجراها حرف از منطق می‌زنی؛ گور پدر منطق و فلسفه و کلام حتی... ما لال‌های لولیده میان دشت لاله‌ها بیزار از آنان که تمام هدف‌شان در زندگی لول شدن و لولیدن میان لاس‌منشان است پیکر کاغذ را می‌دریم تا آنچه باید را بی‌رحمانه خلق کنیم...

جان پای هنری گذاشتم که نه پول‌ساز بود؛ نه دوای دردهای جسمی شد... اندکی ریش سفید و جوگندمی که نان هم نیاورد... سوپ جو می‌خواهد دلم؛ می‌شود بدون اجزای بدن انواع موجودات زنده‌ی گام‌بردار آن را طبخید یا خیر؟ نمی‌دانم... آشپز خوبی نیستم...

آشپزخانه همیشه منطقه‌ ممنوعه آشپزی بود برای من؛ مادری که به‌سان فرماندهان نظامی پاسداری می‌کرد از آن البته اخیراً پس تاکید مکرر من کمی کوتاه آمد...

شن بر چشم آنکه گفت گیاه‌خواری شیطانی است؛ راستش را بخواهید دارم خودم را نفرین می‌کنم... سهو قلم دارد به کجا می‌لغزد؟ کیست آن خیانکار در شام آخر؟ 

- باز این فکرهای وسواسی به سراغت آمده؟

- موسم پاییز است و پشت‌بام خیس وسواس‌ها...

هذیان‌هایم خط می‌زند منطقت را؛ زیرا در این وانفسای نفیس که رنج متخاصم را به بزرگ‌ترین پرفورمنس زنده دنیا تبدیل خواهد کرد؛  نمی‌بینی پایان خصم را...

تو می‌نویسی به اتکای آنچه زنده پنداشتن ابدی انسان‌هاست و من که میراث‌دار مرگ به‌رسم نفرینم؛ می‌گویم: در آن فردا این و این و این و آن دیگری پشت پرده دیگر حضور ندارند که بخواهند به تحلیل‌های منطقی تو جامعه حقیقت بپوشانند...

تحلیل می‌کنی یا در لفاف تحلیل مشاوره به دشمن می‌دهی را نمی‌دانم؛ اما آنچه مشخص است این است که یک موجود زنده حرص‌خور دغدغه‌مند اتمسفر حقیقی ایران را دارد برای دنیا مخابره می‌کند...

در گنجه‌ی کتاب‌های مرتبط با روش‌های نوین جاسوسی جای این افعال خالی نیست؛ نترس به‌قطعیت نمی‌گویم که تو خدای ناکرده جاسوسی؛ بلکه دارم به تو هشدار می‌دهم حواست باشد که آنتن دارای گوشت و پوست و استخوان دشمن نباشی...

دشمنی که می‌تواند فکر تو را با قرائن بخواند دیگر فکر کن به‌ زبان آورده‌هایت چه اشرافی برایش رقم می‌زند؛ حال فکر کنم تو پروتکل امنیتی و حفاظت کلام هم نمی‌دانی؛ وای از دهان‌لق‌های کندذهن مثلاً خیرخواه...

شاید عاقلانه‌تر باشد که بگویم: در توهم خیرخواهی..‌.

رقص رنگ‌ها بر پیکر دیوار، پس از اولین هجوم نقاش به آن، شاید به آنی، آنی که آتیه را مصلوب به دورستان کرده، بچسباند به کنج شب...

بس کن سهو! این‌همه پیچیده‌نویسی به چه سبب، مرد؟ کجای ترازوی عدالت، منقش به هذیان بوده که تو از هذیان‌نویسی‌های مترصد به انهدام شر دست نمی‌کشی؟

عدلیه، عدلیه است و اینجا وبلاگ من؛ مگر من برای قضات این‌گون می‌نویسم که تو خرده می‌گیری؟ اصلاً گیرم برای یک قاضی، هذیان‌وار آنچه باید را نوشتم؛ اصلاً بر فرض، بنا بر حفظ محرمانگی؛ تو مگر شک داری به حقیقت پنهان میان همین واژه‌های مکتوم؟

تو خود خوب می‌دانی من چه می‌گویم... اگر مرد میدانی، برخیز به تفسیر، بدون رأی شخصی... از این غرها چه حاصل می‌شود، جز خرداعصابیِ ما...

روی خاک آجر شده و نان خاک شده و شمس کور شده و روز بی‌نور شده رسم کن بت خاموش مرگ را که به یاد می‌آوریمش هر دم...

در متون دینی آمده که مرگ را بسیار یاد کنید؛ ایرانی مگر اصلاً لازم است بخواهد یاد کند مرگ را وقتی هر دم هزار بار می‌میرد و زنده می‌شود از استرس؟

سیاه‌نمایی نیست این؛ که یک‌نما از ایرانی بودن و حتی غیرایرانی بودن و زیستن در ایران است... تجربه‌های ما به این نیمه‌کارکردن‌های نیمه‌راه‌روهای بی‌سالن سالمند تکیه بر مسند قدرت زده گره خورده...

حال ما نقد کردیم و مسئول گفت: کره با عسل خورده هر که نقد کرده؛ ما بهترین تصمیم‌ها را می‌گیریم... هر که راضی نباشد را هم می‌گیریم؛ دستگیری از نیازمندان را عرض می‌کنم آقا... 

راست می‌گوید دیگر جناب مسئول؛ چرا همیشه کج می‌فهمید سخنان این عزیزان خدوم را؟ اصلاً استخوان شکسته‌ی خلق‌الله زیر بار فشار تصمیمات اشتباه چه اهمیتی دارد؟ شیشه‌های دفترهای حضرات سلامت باشد به حق این اشک‌های آغشته به خون...

راستی دلار چند است؟ ما که حالی‌مان نمی‌شود این بازی‌های اقتصادی و سیاسی؛ ولی خب یک حالی می‌شویم وقتی نیم‌نگاهی به سفره می‌اندازیم و نیم‌‌گوشی به رادیو می‌سپاریم... پاییز سراسیمه دارد می‌آید... مهم نیست حالا که چه همراهش خواهد آورد...

بغض شب از دست اهالی روز و ورز دادن چانه‌های خمیر شده به‌ این وضعیت و بزم خیال و شاطری که عرق از پیشانی با شرم پاک می‌کند...

رها کنید اصل‌مطلب را سلب‌ امتیاز عقلانیت از صحنه خودش هزینه‌ها دارد؛ مثلا تصور کنید کسی را که زندگی‌اش به باد رفته و خود را غرق الکل می‌کند؛ قطعاً حالش بهتر از کسی است که هوشیار می‌نگرد ویرانی زندگی خویش را...

به ترویج نگفتم؛ کنایه زدم؛ ولی خب داد به دست ما تقدیر اندیشه را؛ شما اگر قرار است همچنان به‌رسم دیوانگان عمل کنید به خودتان مربوط است؛ اما در مسلک و مرام ما هوشیاری و بدبخت دانستن بهتر از مستی و توهم خوشبختی است...

پایان مجموعه پسافرجام...

هی دونالد؛ خبر بدی دارم برایت: مرگ سختی را تجربه خواهی کرد... نه اشتباه نکن؛ نه‌تنها نفرین ما که نفرین تمام مادرهای مسیحی سربازان آمریکایی پشت سرت خواهد بود... این ناآگاه‌ها که مطلع نیستند را رها کن؛ من خوب می‌دانم بسیاری از کهنه‌سربازان آمریکایی اگر دست‌شان به تو برسد شلوار از پای تو در خواهند آورد...

سیاست و جناح و حزب را رها کن؛ بیا به تو نشان دهم روزهایی را که هم‌پیمانان خودت هم حاضر نیستند لحظه‌ای کنار تو قرار بگیرند و اگر ببیندت حالت تهوع می‌گیرند از بوی تعفن بدنت...

و اما آن روزی که وقت رفتنت برسد؛ تمام زندگی‌ات را بفروشی و بخواهی یک روز بیشتر زندگی کنی هم بیل‌آخ اجل معلق را دریافت خواهی کرد...

زندگی که بند هیچ است را برای چه آغشته به این اعمال کردی؟ فرض من این است که هنوز به اندازه بال مگسی هم شده انسانیت در تو زنده است...

تو اصلاً هیچ؛ این دیوانگانی که توی مطرود میان حق‌جویان در همان خاک پهناور ایالات متحده را راه نجات می‌بینند را کجای دلم بگذارم؟

این قلم چرخاندنِ شرافتمندانه، که راوی را چند قدم از آنچه بود دور کرد و به آن تهاجمِ درست و به‌جا که برای من ارزشمند است، نزدیک‌تر کرد...

آنچه انتظار می‌رود، همین تغییرهای کوچک و تدریجی‌ست؛ قدم‌هایی که در نهایت می‌تواند از یک هنرمندِ گنگستردوست، یک چریکِ فرهنگی بسازد...

چنین اقداماتی برای من بسیار ارزشمند است و انسانی که برای برداشتن چنین گام‌هایی پیش‌قدم می‌شود نیز برایم شایسته‌ی احترام است...

گذشته‌ی افراد مهم نیست؛ آنچه اهمیت دارد، قدمی‌ست که امروز در مسیر نجات مخاطبان خود و، در نگاهی بزرگ‌تر، جامعه برمی‌دارند...

احدی از ما پسرِ پیغمبر نیست؛ شرافتِ یک انسان آنجایی آشکار می‌شود که وقتی اشتباه خود را فهمید، دیگر برایش مهم نباشد چه چیزی را از دست می‌دهد و برای جبران آن اقدام کند...

به تعبیر عامیانه، «گاماس‌گاماس» پیش رفتن هم اهمیت بسیاری دارد؛ اینکه بتوانند آنچه را خراب شده، با دقت، آرامش و هوشمندی، قدم‌به‌قدم ترمیم کنند...

همین مسیر را با قدم‌های محکم و استوار پیش برو برادر عزیزم؛ درود بر شرافتت مرد... این اقدام اقدام بزرگی بود...

عبور از لبه‌ی زبر حیات در این بعد از هستی که اسیرش هستیم مانند خندیدن در حالی است که در جهنم سوزانِ وعده‌داده‌شده، داریم کباب می‌شویم...

قسم به روح پاک مبارزان راه انسانیت و آزادی که به دست دژخیمان عالم خودکشی شدند؛ باید گریست و در محفل عشاق رانده‌شده از درگاه هنر به سوگ نشست و ضجه زدن ادبیات را نظاره کرد و پیراهن چاک داد و لطمه به‌ صورت زد و فریاد برآورد که این چه بزم شومی است که تمامیت‌خواهان دنیا برای بشر ضعیف و آسیب‌پذیر تدارک دیده‌اند...

زندگی برای آنکه سکوت و اندیشه‌اش زودبه‌زود باهم هم‌بستر می‌شوند آن‌قدرها صاف و ساده و آسان نیست. پیچیدگی‌های ذهنی و افکار ازهم‌گسیخته‌ آن‌هم وقتی با چند اختلال روانی درگیر هستی، باعث کشیده شدن رُس روحت شده و تو را بدجور در مضیقه قرار می‌دهد؛ آن‌وقت است که دوست داری کله‌ی کسانی که با زدن برچسب داشتن اختلال‌ها و بیماری‌ها به خود قصد خاص جلوه دادن خویش را دارند را از جا بکنی...

وقتی فشار در ناحیه‌ی سرم زیاد می‌شود و هرلحظه فکر می‌کنم الآن است که مغزم متلاشی شود؛ چاره‌ای جز پناه آوردن به این صفحه‌کلید ساده‌ی پنج‌دلاری ندارم.

پس می‌نویسم، می‌نویسم و می‌نویسم تا راهی باشد برای حفظ تعادل روانی‌ام...

یک حرف را باید صد بار بزنم، یا یک سؤال را باید صد بار پاسخ دهم...

آبی و قرمز دانستنِ شرح وقایع و دست‌وپنجه نرم کردن با هذیان‌های پدر و کشف حقیقت در میان آن‌ها، و حتی لحظه‌ای امان نداشتن؛ وقتی باید دائم حواست باشد که اتفاق ناگواری رخ ندهد...

من در چنین شرایطی می‌نویسم؛ در چنین شرایطی می‌جنگم؛ در چنین شرایطی خلق می‌کنم...

ادعایی در چیزی نیست، خواننده؛ من فقط دارم از تحمل و مدیریت شرایطی سخن می‌گویم که بسیاری از انسان‌ها را می‌تواند در چند روز از پا دربیاورد...

فردی می‌گفت: «ما هفت برادر و خواهر هستیم و وقتی پدرم در زمان حیات آلزایمر داشت، همه ما را از پا درآورده بود؛ خدا واقعاً صبر و خیر بدهد تو را...»

در اوج چنین شرایطی هم، حتی عده‌ای از چرندگویی‌های خود دست برنداشته‌اند و عده‌ای دیگر نیز نه‌تنها همراه نبودند، که از فرصت سوءاستفاده کردند؛ و بماند چه‌ها کردند و چه‌ها نکردند...

پیش‌تر گفتم: خاستگاه عده‌ای لجن است؛ نمی‌شود انتظار داشت مانند منشِ زلال‌اندیشان و زلال‌نیتان و نیک‌طینت‌تان با مسائل برخورد کنند...

آرزو به دل یخ می‌ماند که لمسیده شود به دست یار و عشق در پستو می‌ماند تا دو پر مانده به شب... هی سهو؛ چه می‌گویی مرد؟ هذیان‌نویسی هم حدی دارد و دار و ندار ندار بودن با ندارها و داراها را به باد دادی با این رهایی مطلق... هیچ حواست هست ساعت چند است؟ بگیر بخواب... بخواب که روز دراز است...

نمی‌شود؛ نمی‌شود نوشت و از آرزو گفت و لمس باقی از حضور در وادی شب را به دو پهلوی کلام وصله و پینه کرد و کردار نیک را غلاف به گفتار بسندید و پسندید خود را خودشیفتانه و شکید به شعر و شعور مخاطب و خمار خمیازه‌ها خروس‌های بی‌محل را به دست قصاب سپرد...

باز داری ادامه می‌دهی؟ کجا چنین کلامی و نوشتنی خریدار دارد که تو این‌‌گون رهایش نمی‌کنی؟

تن خشک و سرد و سکوت شب در شمای بصری تهدیدهای مستقیم و غیرمستقیم؛ این همان است که مصلوب به حق می‌کند شمایل شر را...

به احترام تمامی خون‌های به‌ناحق‌ریخته‌شده، و برای آنکه هرگز این روزهای پرالتهاب و پر از درد و زخم را فراموش نکنیم؛ تا ابد، در این وبلاگ خون می‌بارد...

بالاخره آن رسوایی بزرگ اتفاق خواهد افتاد و خواهی فهمید احدی نمی‌تواند ذات پلید خود را با ظلم بر دیگران مخفی کند و به‌تعبیر عام آبروی نداشته‌اش را حفظ کند... شما جنایتکارید و سر تا پا گلاب بگیرید خود را هم بوی تعفن خون گندیده از پیکر نحس‌تان به مشام خواهد رسید... هم‌پیاله لاشخورها بودن که چیز کمی نیست... هستند عقاب‌نظرهایی که ببینند شما چقدر رزل و پست هستید... آتوهای‌تان هم پرینت بگیرید و بکنید در همان‌جا که می‌دانید... مرده را از مرگ می‌ترسانید؟ تهدید می‌کنید؟ ظلم روا می‌دارید و فکر می‌کنید کسی قرار نیست برای انهدام‌شما برخیزد؟

گفتمت بترس ای خصم خوارمسلک؛ ولی تو ترجیح دادی پوزخند بزنی... حال بهت‌زده به نمایشگرت بنگر... 😈

اتیان سوگند پزشکی که سال‌ها درس خوانده تا به نقطه‌ای برسد که بفهمد خدایی نیست به چه درد منِ سراپا بیمار می‌خورد؟ پزشکی که می‌گوید پول نقد بیاورید تا مالیات ندهم از ابتدا معلوم است چه موجود پلیدی است... این‌ها کادر درمان و جامعه‌ پزشکی نیستند... کاسبان خون آکادمیک هستند که قصور پزشکی را بدون عذاب وجدان رقم می‌زنند... موجوداتی پلید که بخشی از بیماری‌های امروزم کار آن‌هاست... سر سپرده‌های آمپول‌‌هوا‌زنِ نرم... در همین حوالی چندین مورد قصور پزشکی موجود است... تجربیات خودم هم که بماند... شما نوکران شیطان هستید که جان انسان‌ها بازیچه دست‌تان است... قاتل‌های سفیدپوش با مدرک‌های پوشالی...

یک دل سیر اشک می‌ریزد بر مذار فرهنگ و با باد می‌رقصد و باده به جان اندیشه می‌افتد؛ حتی اگر این عروسک‌های پیکسلی مست بخواهند دروغ بگویند که نه شما هنوز پیروز نشده‌اید... ایده دارید برای برهم زدن این بهانه‌های خودمحور سیاسیون یا هنوز هم معتقدید حاکمان می‌توانند؟ من بیزارم از این چرک‌بازی‌ها؛ دیگر دوستان ساکن نزدیکستان را نمی‌دانم؛ این دورستان‌قلی‌ها بالاخره کار دست‌مان خواهند داد اگر به داد مردم نرسیم...

اینک به پروانه‌های خوش خط و خال باشرف دستور گره می‌دهم؛ در همان نقطه که ایستاده‌اید کینه‌ی رنج خویش را به انتقام گره بزنید و کاسبان خون تا پ*یوز‌های تاجر ابتذال را به بدترین دردسرها بیندازید... زندگی‌شان را نابود کنید؛ کار از فرهنگ‌سازی گذشته؛ بیچاره و آواره‌شان کنید...

کار به تفنگ نمی‌کشد؛ از خشم و نعره‌ی ما نابود خواهید شد؛ ساکنان تمام کاخ‌های ظلم... نقاش‌هایمان به نعره‌ی رنگ‌ها ویران‌تان خواهند کرد؛ نامتقارن‌ترین‌ها را تجربه خواهید کرد در ادامه‌ی مسیر... بنیان‌تان ویران خواهد شد... به نعره... به نعره... به نعره...

نمی‌شوید خلاص از سهو حتی پس از مرگش؛ که نوشته‌ها گر در رایان حذف شوند و در عیان سوزانده؛ ذهن‌های تسخیر و فتح‌شده‌ی همراهان به‌ سراغ شما ملاعین خواهند آمد... تازه نقطه‌ی عطف ماجرا آن جایی است که سهو دیگر نفس نکشد... رقص برگ‌های پاییز و بهار بر مدار سهو سورئال‌ترین تصاویر زنده را به زائران مذارش هدیه خواهد کرد... شما مشتی بی‌ارزش مصلوب به دنیایید و ما بی‌نوایانی که حریف می‌طلبد حتی جنازه‌هایمان در این کارزار...

از قاب کهنه بیرون پریدم؛ من رقص هذیان‌ها زین‌پس در محور غلط‌نویسی‌ها به نمایش خواهم گذاشت... شروع مجموعه پسافرجآم...

از سه پهلویِ کلام تا نورِ آخری که به اشکِ چشم چندمین می‌تابد را تبدیل به یأس کن... رقص سوگ ما ادامه‌ دارد تا پایان ماجرا... هذیان هذیان هذیان... مسکوت؛ غضب‌نامه ؛ خمیس... / پایان

کثرت ما به اعداد مصلوب نیست...

یا رب... خودت می‌دانی و ظالمان...

شیوخ عرب منطقه را بزنید... مخصوصاً شیوخ امارات و مخصوصاًتر دبی...

هروقت بابت غذا خوردن هم بهت احساس گناه داده شد بیا در مورد مفهوم منت صحبت می‌کنیم... تف به باعث و بانی این ماجراها... شما امیدوارم بعد از بی‌آبرویی در گستره تاریخ و مرگی سخت به گور سپرده بشید... این تصاویر مربوط به شما رو می‌تونم با لذت بشینم تماشا کنم وقتی محقق شد... از تشنگی جلوم بمیرید با آب تو قمقمه‌م کفشمو می‌شورم ولی به شما نمی‌دمش... تونستم عمق نفرتم رو بهتون بفهمونم یا نه؟ شما از یه هنرمند سرشار از عشق یه سنگدل تمام‌عیار نسبت به خودتون ساختید...

چیز جدیدی نگفت توی اون دیس؛ اون‌هارو خودمم به خودم گفته بودم برای یادآوری رزائلم به خودم...

از دست پدر دیوانه شده‌ام... یا رب آنان که قضاوتم کردند را به نگهداری از بیمار آلزایمری دچار کن... جز نفرین نمی‌چرخد قلم...

از پیشانی تا گودی گلو؛ لب برای رعش زن اشک می‌ریزد...

زخم‌انباشت‌های گره‌های کور این پیکر پر از خون...

• •...

🩸🩸

بر دل سیاه ستمگران لعنت... نفرین بر وجودشان... بلا از زمین و آسمان بر زندگی‌شان ببارد به حق همین دردهایی که حتی پول درمان‌شان را ندارم... با درد دارم نفرین می‌کنم... خدا شکم‌تان را پاره کند... خدا قلب‌تان را سوراخ کند... خدا مرگ دهد شما ستمگران را... ذلیل شوید... در خون خود بغلتید... آواره شوید... زندگی‌تان نابود باد... مرگ بر ستمگر... مرگ بر ستمگر...

اگر دستوری وجود داره از مقامی که گفته حق سهو رو ندید یا بهش ضربه بزنید بگید ما هم بدونیم و الکی قرض نکنیم برای شکایت و ... یکهو بیاید شلیک کنید خلاص کنید دیگه تعارف نداریم که... من دیگه پولی ندارم؛ یا رب مرگ آن کسانی که دارن به من ضربه می‌زنن رو برسون... چیزی برام جز نفرین نمونده... مرگ دهد خدا ظالمان را به حق این دو سال رنج من...

آب دستته بذار زمین بدو بیا مشتی؛ هوا بدجور پسه... این‌جوری متقاعد می‌شی؟ دِ بیا دیگه...

ابتهاج چپ بود...

هدایت دیوانه بود...

فروغ افسرده بود...

نیما شعر نمی‌فهمید...

آل‌احمد فراماسون بود...

بزرگ علوی منحرف بود...

معروفی فراری بود...

شاملو کوچه‌بازاری بود...

سهراب غیرسیاسی بود...

و...

مشتی برچسب و حکمِ تقلیل‌گرایانه؛ هرکدام چوبی برای زدنِ یکی از ادیبان معاصر...

یکی را با سیاستش کوبیدند، یکی را با روانش، یکی را با زندگی شخصی‌اش، یکی را با زبانش و دیگری را با نسبت‌هایی که هیچ‌گاه نتوانستند جای آثارش را بگیرند...

اگر چنین ببینیم، از ادبیات معاصر چه می‌ماند؟

بروید همان حافظ و سعدی را بغل کنید و تا قیامت به آنان افتخار کنید...

یا رب رخصت... 🖐

اول به حق ۲ پس از ۹ ویرانی تمامی کاخ‌های ستم..‌.

دوم به حق دو چوب و یک سنگ غرق شدن تمام فاسدان و بسترهای فساد در اشک ستمدیدگان...

سوم به حق مادر؛ بر باعث و بانی رنج ما تا ابد لعنت...

چهارم به حق دو برادر وقوع آن واقعه‌ی آخر...

پنجم؛ فتح...

تو خودت عامل مشکلاتی؛ کنارمی؟ هه...

اینا برای توی قلم‌فروش که وصلی به نهادهای قدرت اتفاق نمی‌افته؛ درگیرش نشو... این ما مستقل‌ها هستیم که حتی هزینه تامین امنیت‌مون هم خودمون می‌دیم...

گویا نجابت من در قبال بسیاری از مسائل باعث شده متوجه عمق فاجعه نشود عده‌ای... من در تمام این سال‌ها به روش‌های مختلف توسط گروه‌ها و اشخاص مختلف از جریان‌های مخرب تهدید شدم؛ در زندگی‌ام اخلال ایجاد شد؛ به بیراهه در تصمیمات مربوط به فعالیت‌های زندگی‌ام هدایت شدم؛ زمانم تباه شد و حتی موارد بدی در میدان هم اتفاق افتاد که از بازگو کردن جزئیات امتناع می‌کنم... تلاش‌های آن‌ها برای بالا بردن سطح فشار روانی بی‌نتیجه ماند و در نهایت هم نزدیک به دو سال است که برای حفظ سلامت روان و جسم به کنج خزیده‌ام... در این بین عده‌ای مغرض هم بودند که دقیقاً می‌دانستند موضوع من و تهدیدها از چه سمت و سویی است... ولی با بدل زدن ماجرا به چیزهایی که همه می‌دانستند ممکن نیست سعی در پرت کردن حواس‌ها داشتند... من در این دو سال هم درگیر بیماری جسمی بودم و هنوز هم هستم در حدی که اگر کسی من را ببیند متوجه لاغر شدن بیش از حد من خواهد شد... در این بین عده‌ای هم بودند که با روش‌های مختلف سعی کردند من را از حاشیه امن قابل کنترل خارج کنند و به دردسر بیندازند... عده‌ای سودجو هم که فرصت را غنیمت شمرده و هر بلایی که توانستند سر زندگی من آوردند... به‌طوری که فقط در یک سال گذشته نزدیک به ۲۰۰ میلیون تومان به زندگی من ضرر وارد شده است... این بیماری و سختی پیگیری قضایی و پای پیاده و بی‌کسی و پدر بیمار و باقی ماجراها هم چیزی است که همه چیز را به‌هم ریخته... حقم را می‌خورند؛ و چون می‌دانند توان پیگیری ندارم همچنان ادامه می‌دهند... ولی من قلم را دارم و به مرور با جزئیات بیشتر خواهم نوشت... چون گویا هر چه نجابت کنی عده‌ای بیشتر تلاش می‌کنند سواستفاده کنند... خلاصه‌اش اینکه به‌سان مال مفتی افتاده‌اند بر سر زندگی‌ام و من را از همه سو تحت‌فشار قرار می‌دهند... چرا؟ چون حق‌جو هستم؛ همین... فشار دشمنان با تمام ابزارهایشان روی من است؛ تمام ابزارها و افزارهایشان... برای همین نوشتم: من خود آن ایرانم...

مسعود مسجودی؛ شاکی خصوصی رضا پهلوی که توسط دو ایرانی طرفدار رضا پهلوی مورد ضرب و شتم قرار گرفت؛ بیهوش شد؛ مورد شکنجه قرار گرفت؛ به قتل رسید و تکه‌تکه شد... حال قضات ایرانی در دعاوی حقوقی و کیفری مرتبط با یک طرفدار پهلوی در ایران که حتی موضوع شکایت سیاسی نیست در وهله‌ی اول و مربوط به جرائم سازمان‌یافته و مسائل مالی شخصی است و حتی متهم با کد‌های خاصی من را تهدید جانی کرده؛ بدون هیچ‌گونه رعایت پروتکل‌های امنیتی، مرا احضار می‌کنند برای پیگیری شکایت مطروحه... بماند که دنیایی از هزینه روی دستم گذاشته شده و همچنان به پولی که چند ماه پیش ارزشی داشت که الآن ندارد نرسیده‌ام... حتی درخواست چندباره من برای وکیل تسخیری و مضاعدتی بی‌توجه رها شده... اینجا نوشتم که اگر هر اتفاقی برایم افتاد همه بدانند که باید یقه چه ‌کسانی را بگیرند...

شما یعنی سطح مغز یه عده رو ببین... رفتن زیر پست پوری نوشتن مخبر... اینا توی سال ۲۰۲۶ هنوز مغزشون توی دهه ۱۹۹۰ میلادی سیر می‌کنه... مخبر آخه؟ یعنی دستگاه امنیتی جمهوری اسلامی اگرم بخواد از این رپرا استفاده کنه نیاز به اطلاعات‌شون داره؟ شما واقعا تو دیوارید به خدا... مخبر آخه؟ اگه به کسی هم گفتن مخبری کن ایستگاهشو گرفتن؛ اون برای سنجش وفاداریه... استفاده‌های دیگه می‌کنن ازش... مخبر آخه؟! بعد حالا این آدم‌هایی که مثلا با پوری در ارتباطن چیکار می‌کنن که این بخواد مخبری کنه؟ اسلحه جا به جا می‌کنن؟ قاچاقچی بین‌المللی هستن؟ خدایی حالتون بده... بگید عملیاتی باهاشون همکاری می‌کنه یه چیزی؛ مخبر آخه؟

حمله به غیرنظامیان حتی می‌تواند ابعاد عادی‌سازی کنترل شده داشته باشد... یعنی دشمنی که به مردم یک کشور وعده نجات می‌دهد به‌طور ضمنی دارد می‌گوید خب باید بدانید ما اگر بیاییم غیرنظامیان را هم خواهیم کشت... این موضوع نباید برای شما ناراحت‌کننده باشد... ما همین هستیم که هستیم... ما حتی مردم عادی را می‌کشیم... حال بماند که آمریکا در عراق چقدر غیرنظامی کشت...

- اینا نمی‌دونستن حلوای سفت مذکور که خوردن مواد چیز داشت؟ 

- چیز؟ 😳

- 😉

به انعکاس قاب در قاب‌ها بنگر آرتمیس... بنگر بانو؛ ببین چه رنجی حاصل شده از وهم جمعی و ترس من از آن‌هایی که به نگاه شک نگریستند به گریستن در دل شب کنار چاه بی‌کسی... آرتمیس سهو را دریاب در این وانفسا... بازگرد به اصل خویش و تاب بیاور این سهمگینی سنگین را هم و بزن خط بر تمامیت ثالث کذب... باشد یا نه تو هستی در تمام پیکر این پیکره... آرتمیس آرتمیس آرتمیس تو تمثال متراکم این رنج جمعی هستی... تو همانی که در نبودت نیز هستی اما این کوردلان به کجا می‌روند نمی‌دانم... آرتمیس به همین دردها سوگند جز تو نیست علاجی برای این ناامنی مطلق... آرتمیس آرتمیس آرتمیس ما می‌رسیم به آن نقطه‌ی عطف عاطفه‌هایی که ندیدند در ناز کردن گربه‌ای کوچک در دست سهو... بی‌رحم خطابم کردند به دلیل تهدید مشتی فاسد و متواری اما تو مهر گره خورده بر این قلب را دیدی..‌. آرتمیس دریاب مرد مرددت را میان این وانفسای بی‌تنفس پر دود و سرفه... نکند شک کنی به این تردید که من خودم نیز در گام‌هایم به تردید هم اعتماد کردم... آرتمیس رنج ما را پایانی نیست تا نیست نکنیم هرآنچه نیست کرد آنچه باور ما بود را... آرتمیس برخیز... برخیز بانوی حقیقت که کار من با بانوی خیال تمام شده... من معترفم به جهل خویش؛ اما تو هم به رنج ما معترفی یا نه؟

یا سر عقل می‌آیید یا به اندیشه می‌دوزمتان...

جنایتکارند؛ چه به‌رسم ضدفرهنگ؛ چه به‌رسم اقتصاد... بحث تهاجم نیست... جنایت آشکار است...

اون روزهایی که منتظر بودید تموم شم رو با جزئیات یادمه... با تمام جزئیات... بین من و شما حداقل یه گرا دادن برای خودکشی فاصله هست... امروز هم می‌دونم و می‌بینم لاشی‌گری‌هاتون رو... خاستگاه‌تون لجنه ربطی به شرایط و اجبار هم نداره؛ ذات‌تون لجنه...

تمام‌شان کنید...

استعمارگران فرهنگی یعنی همین دست‌اندرکاران ابتذال که به امتداد آنچه تحمیل می‌شد نفس می‌رساندند... آشغال پس آشغال تولید شد و فاخرنویسان فکر نکردند کمیت هم نیاز است در کنار کیفیت...

شما باید می‌مردید از خشم بعد از این ماجراها که کسی دختر ایرانی رو بچ و یا حتی داف خطاب کنه... نمی‌تونید میکروفن‌تون رو خرد کنید تو سر این ارازل بگید صفحه‌کلیدم رو خرد کنم تو سرشون...

این ام‌الخبث هم که ویدیوش رو با المان‌های مسیحیت بسته بیشتر شبیه اون جن تو فیلم راهبه شده تا یه قدیس مسیحی... پروژه جدید پناهندگی باشه؟

پای یه مدیوم خون و عرق ریخته شده بیش از دو دهه که یه چاقال بیاد دبی‌دبی اسی رو ری‌پروموت کنه... هه... کیف و کفشم تا ته تو شیوخ دبی و کاسبان آن بستر و خود این اشخاص... یا غیرت دارید کار نصف‌شبی می‌بندید یا ندارید خودم تا تهشو می‌رم تنها...

کلونی کامل بود؛ پذیرات بودم؛ نیاز نداشتم بهت... احترام احترام میاره مفت‌بری تقابل... منم ابایی ندارم دشمن‌هام بیشتر و بیشتر بشن..‌.

اسب سفید رستم بنفش بود...

سرباز مردد استهلاک لشگره...

نیستمت... صاف و ساده نیستی؛ نیستمت... تکلیفت رو مشخص کن با خودت یا صاف می‌کنی دلتو یا نیستمت... عزیزیا؛ ولی با این یکی زدن دوتا رفرنس قرار دادن هم نیستم...

سهو / ۱ فروردین ۱۳۷۱... 

ترور با زیرگرفتن امضای رسمی موساد نیست؛ ولی نیابتی‌هاش مشاهده شده این کار رو بکنن... امضای رسمی موساد مواردی نظیر سم و موتورسیکلت‌سواران حرفه‌ای هست... معمولاً هم القا می‌کنه کار خودش بوده ولی گردن نمی‌گیره رسمی... مینیمال و بی‌سروصدا عمل کردن روش اصلی موساده..‌. ولی خب در مواردی مثل موتورسیکلت‌سواران حرفه‌ای خشونت میدانی رو می‌بینیم... بستگی به هدف و پیامی که می‌خواد بده هم داره... یادمونم نمی‌ره یه سری دیوث هم بودن که هر چیزی رو محکوم می‌کردن که حمله به مراسم عروسی رو محکوم نکردن که یه‌وقت روح آقاشون جرج واشنگتن در اون دنیا آزرده‌خاطر نشه... 

من نیامدم یک چیز از این لجن‌زار بگویم و بروم؛ من تا آخرین نفس حلقوم فاسدان را رها نخواهم کرد...

پاییز نود و هشت در صدد سوزندانم بودند آل صیون...

آرتمیس... 😉

حواسم جمعه؛ قرینه‌های اثر و پروموت مواد مخدر صنعتی؛ در هر حالتی ترویجه؛ حتی خطرناک‌تر... بهتره مافیای مواد مخدر ما هوشیارهای این بستر رو تا ابد دشمن بدونن... در ضمن: ۱. از عملی چریک فرهنگی در نمیاد... ۲. حرف دارید از دهن خودتون بزنید؛ نه اعتبار دیگرانی که شاید روشون نشه به روتون بیارن این وقاحت‌ها رو... ۳. مافیای مواد مخدر دیگه بخوان پنهان هم کد بدن اشاره می‌کنم... ۴. این کثافت که از پروموت گل و حش به پروموت مواد مخدر صنعتی داره کشیده می‌‌شه خود ماجرای نون تو خون زدنه؛ اگه اونا نون آغشته به خون رفته تو سفرشون شما آگاهانه کاسب دست‌بالای زیر دست اول کاسبای خون هستید...

اینم بگم: کیف و کفشم تو ضیا و ضیافت‌هاش...

اعتبار یاس شده مثل مال مفتی؛ دیگه جوجه‌اطلاعاتی‌ها هم برای سندیت دادن به حرفاشون از این اعتبار مایه می‌ذارن...

کپک‌زده مغزهای هردوسوی خفته در جنازه‌ی کرم‌های شب‌زنده‌دار سو سو می‌زنند در تصمیم‌های متزلزل... یک به میخ دو به نعل... درگیرش نشو؛ هذیان می‌نویسم...

حالا ما فرض می‌کنیم اون تعداد نیروی ریزشی که رضا پهلوی گفته بود واقعا براش پیام فرستاده بودن و اینا... اون چطوری صحت‌سنجی کرد که واقعا ریزشی هستن و با هماهنگی جمهوری اسلامی ایستگاهشو نگرفتن؟ واقعاً به‌تصویر کشیدن سطح حماقت این آدم بیش از حد سورئال خواهد بود اگر اثر هنری بشه...

اما این‌بار شما نویسندگان کاخ‌نشین هم برای کف‌خواب‌های ماجرا قلم تیز بنمایید...

وطن با ط نوشته می‌شود؛ به تن مصلوبش نکنید؛ وطن یک چیز است و تنانگی یک چیز؛ حال اگر آزادی از دومی می‌خواهی بیرون بکشی به خودت مربوط است؛ ولی وطن را ابزارش نکن جانم...

تا قوت غالب طاغوت‌های اقتصادی گندم نشود، همین آش است و همین کاسه؛ اما تروریست‌های اقتصادی را باید در خون خود غوطه‌ور کرد...

رژیم آمریکا کودک‌کش است...

مردم به شما اعتماد ندارند...

به عده‌ای اجازه دادند که آنقدر ثروت جمع‌ کنند که اگر فراتر از قانون هم عمل کردند؛ کسی نتواند آنان را پاسخگو کند...

فرش ایرانی / قالی جهان / رقص بر مدار سهو...

کالبدشکافی سایه‌ها اتفاق خواهد افتاد...