من الآن باید حداقل تو مطب دکتر متخصص می‌بودم؛ ولی ترجیح دادم درمان رو رها کنم و بشینم تا روز مرگم میراث هنریم رو جمع‌بندی و ثبت کنم... فقط بدونید اگر این اقتصاد سالم بود و بازار آزاد وجود داشت؛ من با این تخصص و هنر نه در این شرایط بلکه در شرایطی بودم که باید در کاخ زندگی می‌کردم... نه من، بلکه تمام کسایی که فعالیت هنری در این سطح انجام می‌دن و حتی بالاتر... برید و هنرمندان اروپا و آمریکا رو ببینید؛ زندگی‌هاشون رو؛ آسایش و رفاه و احترام‌شون رو... ولی ما تو ایران فقط یه کارت ملی هستیم؛ و حقوق‌ یه زندانی و مجرم از ما بیشتره... چون اون‌ها حداقلش به درمان تا حدودی دسترسی دارن... ظلع سوم مثلث اهمیتی نداره... در جریانید...