سهو

حاجی: نسل جوان همه‌شان بی‌ بند و بار شده‌اند.

سهو: حاجی جانماز آب نکش؛ آلبوم عکس‌های نسل شما در سواحل شمال ایران در پیش از انقلاب اینجا موجود است؛ عیش نسل ما نهایت دو بوسه در خفا و چند پیک عرق قاطی با ترا بود؛ حال نمی‌گویم همه چیز گل و بلبل است؛ اتفاقاً خودم هم به وضعیت اجتماعی و فرهنگی انتقاد دارم؛ مخصوصا موارد مربوط به مصرف الکل و مخدر... اما شما؛ اجازه دهید ادب کنم و ادامه ندهم... اما اگر می‌خواهید به معضلی انتقاد کنید به واژه نسل اشاره نکنید؛ این مصداق نسل‌کشی کلامی است...

سلاطین صلح هم نمی‌توانند این جنگ فرهنگی را که ابعاد نظامی هم پیدا کرده تمام کنند؛ چون دیگر یا آنان باید باشند یا ما... یک‌بار برای همیشه باید پرونده‌ این کثافتکاری‌ها در هنر مستقل ایران بسته شود... اصلاح‌شدنی بودند تا الآن می‌شدند؛ توبه گرگ مرگ است...

پارسال چند روز بعد فوت مهسان عزیز این متن رو نوشته بودم و توی وبلاگ نبود؛ به مناسبت سالگرد مهسان هم اینجا می‌ذارم و هم می‌خوام طبق هر باوری که دارید ازش یاد کنید، با دعا، انرژی، فاتحه یا هر چیزی...

متن پارسال:

چیزی رو دیشب تجربه کردم که بعد از اون دوست دارم هرشب اینجا قبل خواب بنویسم همتون رو از ته قلب دوست دارم و بعد بخوابم.

چون واقعا در این لحظه فکر می‌کنم زندگی  واقعاً کوتاه، غیرقابل‌پیش‌بینی و پوچ و بی‌ارزشه و ترجیح من اینه آخرین اثر باقی مونده از من در دنیا بوی عشق بده؛ نه جنگ و تنش.

حتی اگه این جنگ برای عدالت و آزادی باشه هم ارزشش اونقدری بالا نیست که زبریش  رو بشه با لطافت عشق  معاوضه کرد.

من مهسان رو از نزدیک نمی‌شناختم ولی شاید رسم همسایگی و رفاقت با اقوام پدریش رو می‌خوام به جا بیارم و شاید هم خودم دنبال بهونه‌ای بودم که این حرف‌ها رو بهتون بزنم.

طبق هر باوری که دارید برای مهسان انرژی بفرستید یا دعا کنید.

تسلیت به خانواده ابوالحسنی 🖤

پ. ن: تمرکز همه روی توییت آخر مهسان بود ولی من ترجیحم اینه شور زندگی رو ببینم و بازتاب بدم جای بیماری که باعث پرپر شدن این گل زیبا شد. یادش گرامی.

تمام نقاط این خاک گرامی، باشکوه‌اند؛ چه زیبایی‌های ارتفاعات فیلبند با دمای زیر صفر، وقتی صبح درِ اتاقت را باز می‌کنی و ابرهای آسمان مهمانت می‌شوند و آنچه می‌بینی بیشتر به رؤیا می‌ماند؛ چه بیابان‌های خوزستان با دمای بالای چهل درجه که گویی از دل یک بازی ویدیویی بیرون آمده‌اند و آدم را یاد صحرای نوادا در بازی‌ها می‌اندازند...

راستش، ایران به‌طور فطری قادر است بیننده را با مناظر خود نشئه کند؛ انگار هر گوشه‌اش جهانی متفاوت برای تماشا دارد.

تصاویر مربوط به جاده‌های حدفاصل رامهرمز و اهواز...