رو به تصویر آینه‌ی ترک خورده؛ بی‌کسی‌ام را نظاره کردم؛ خودم بودم و خودم... از آینه رو برگرداندم... کثیر ملت‌ها را دیدم... نمی‌دانستم بی‌کسم یا یک دنیا پشتم است... میکروفن‌های روشن لبخند را پس از مدت‌ها غم بر لبانم مهمان کردند...

کجای دنیا هستی؟ با شرف‌ها و بامعرفت‌هایش فارغ از رنگ و نژاد و حرفه و دین و زبان و ... دوستان ابدی ما هستند... ❤️