به من حق بده شک کنم حتی به تو که عزیزترینی و میدونی باید برای احقاق حقم توی یه شرایط آروم باشم و آروم نمیکنی شرایط رو هیچ بلکه تنش رو هم بیشتر میکنی... حتی از خواب محرومم کردی این روزا... از کمبود خواب در حالتی که چند ماهه پروتئین درست حسابی به بدنم نرسیده جسمم کامل تحلیل رفته و جونی ندارم عملاً... موعد اجاره و قسط و ... هم که همشون این چند روزه... اونایی هم که ادعا داشتن تا ابد کنارتیم دقیقاً تا مطمئن شدن الان دیگه حتما هر ماه بدهکار میشم جیم شدن... نتیجتاً به من حق بده به همه عالم و آدم شک داشته باشم... اینا دیگه ربط دادنش به پارانویا مسخره... چرا همیشه شرایطی برام ایجاد میشه که لاکار برم؟ منطقی نیست؛ بپذیر هرگز منطقی نیست...
