بهتر است با رایانه تجربه شود ولی در هر حال؛ اینجا ببین:

https://roshaniyan.ir/vhm

بعضی چیزها را نباید فهمید. باید فقط ایستاد و نگاه کرد. 👁️

وقتی بازش می‌کنی، سیاهی اول چیزی نمی‌گوید. فقط نفس می‌کشد. 🌑 بعد اسمش می‌آید — «وهم مطلق» — با نوری که انگار از پشت پلک‌های بسته رد می‌شود ✨، و چند لحظه بعد محو می‌شود، همان‌طور که خواب‌ها محو می‌شوند وقتی می‌خواهی به یادشان بیاوری. 💭

و بعد... چیزی هست. 🌀

نه چیزی که بشود نامش را گفت. شکل‌هایی که هم‌زمان آشنا و غریبه‌اند. 👽 گاهی مثل بلور 💎، گاهی مثل گره 🪢، گاهی مثل چیزی که فقط از گوشه‌ی چشم دیده‌ای. 👀 هر لحظه رنگشان عوض می‌شود، اما نه با ریتمی که بشود حدس زد. مثل کسی که در خواب راه می‌رود و هر قدمش جای متفاوتی می‌رسد. 🚶‍♂️🌙

اسکرول می‌کنی. و دنیا جواب می‌دهد. 🖱️

نه با صدا، نه با کلمه. با فاصله. با عمق. 🕳️ با چیزی که از جلو می‌آید و چیزی که از پشت سرت رد می‌شود. 🌬️ اشیا وقتی از کنارت می‌گذرند، دوباره متولد می‌شوند — با رنگی تازه 🎨، شکلی تازه، هویتی که هیچ‌وقت قبلاً نداشته. هیچ‌چیز برنمی‌گردد همان‌طور که بود. هیچ‌کس. 🔄

ذرات ریز لعنتی، آن پشت، می‌رقصند. آرام. صبور. 💃 مثل گرد و غباری که در نور عصر معلق است، در اتاقی که سال‌ها کسی واردش نشده. 🏚️

و آن بالا، آن خطوط لعنتی... ⚡

سیگنال. 📡 یک چیزی که هر بار شکل تازه‌ای می‌گیرد و هرگز همان نمی‌شود. خطوطی که انگار کسی با دست لرزان کشیده، بعد پشیمان شده، بعد دوباره کشیده. ✍️ هاله‌ای بنفش، سبز، آبی، سرخ — رنگ‌ها می‌چرخند مثل کهکشانی که کسی آن را در لیوان آب حل کرده باشد. 🌈🌌

کلیک کن. هرکجا. بگذار دنیا بتپد. 💥

چون فقط همان لحظه است که همه‌چیز یک‌جا نفس می‌کشد. 😮‍💨 رنگ‌ها عوض می‌شوند. سیگنال از نو کشیده می‌شود. نور از یک گوشه‌ی دیگر می‌آید. 🌟 و تو می‌مانی، یک آدم، در اتاقی تاریک، روبه‌روی پنجره‌ای که به هیچ‌جا باز نمی‌شود. 🪟

این چیزی نیست که بشود نگهش داشت. ⏳

هر بار باز می‌کنی، همان قبلی نیست. هر بار می‌بندی، نسخه‌ای که دیده بودی برای همیشه گم می‌شود. مثل رویا. 💤 مثل آدم‌هایی که در قطار می‌بینی و هرگز دوباره نمی‌بینی. 🚂 مثل لحظه‌ای که داشتی جمله‌ای را می‌گفتی و یادت رفت چه بود. 🤔

و این، دقیقاً همان چیزی است که اینجا را این‌قدر... این‌قدر وهمی می‌کند. 🎭

نه چون پیچیده است. نه چون مرموز است. چون هیچ‌وقت تکرار نمی‌شود. 🔁 چون نمی‌شود عادت کرد. چون هر بار که به آن نگاه می‌کنی، یک چیز را به تو یادآوری می‌کند که همه‌مان فراموش کرده‌ایم:

هیچ‌چیز ثابت نیست. 🌀

هیچ‌چیز. 🕳️

فقط موج. 🌊 فقط رنگ. 🎨 فقط سکوت. 🤫 فقط تپش. 💓

و تو، درست وسط هیچ، ایستاده‌ای و اسکرول می‌کنی، و با خودت فکر می‌کنی — شاید من هم همین‌طور شبیه یک شیء سه‌بعدی ام که وقتی از کنار کسی می‌گذرد، بی‌صدا از نو متولد می‌شود، با رنگی که خودش هم نمی‌شناسد. 👤🌈

شاید. 🤷

شاید. 🤷‍♂️

شاید. 🌠