بانو: تب داری مرد چه می‌کنی با خودت؟

سهو: این هذیان‌ها ارزشش را دارند...

بانو: بیا و صبحانه بخور جانم...

سهو: میل ندارم...

بانو: شب سختی داشتی؛ مزاحمت نشدم...

سهو: مراحمی تو و مرهمی بر زخم...

بانو: این زبان را نداشتی خامت نمی‌شدم...

سهو: یعنی رهایی و تجرد را معدوم چهار کلام هذیان کردی؟

بانو: تو کی سد کردی راه مرا؟

سهو: پیش از آن می‌دانستی؟

بانو: آری...

سهو: از کجا؟

بانو: آن یکی دختر خوشگله که پی‌چاندی‌اش گفت...

سهو: اوه؛ چه گفت؟ 

بانو: چرا دست و پایت را گم کردی؟

سهو: اممم...

بانو: گفت تکریم می‌کند تو را بیش از واژه‌ها...

سهو: کردم؟

بانو: نه بیش از واژه‌ها...

سهو سیگاری لای انگشتان گذاشت و به تراس رفت و روشن کرد... همین‌طور که پک می‌زد می‌گفت: دروغ می‌گوید رادیو... این جنگ‌ها تمام شدنی نیست...

۲۴ فروردین ۱۴۴۱ منزل سهو