در این پخش و پلای حضور دیگر هیچ نظمی مهم نیست... مترصد به رصد مکرر تکرار در انحنای فکرم... اهمیتی ندارد که چه می‌گوید که یا چی‌ می‌کنند حکام... اخبار هم بی‌اهمیت است... عمر و جوانی و زندگی من بازیچه‌ی مشتی بی‌خیال مورفین‌زده که گشادی خود را کمال‌گرایی خطاب می‌کنند نیست... حرف از حمله اتمی پ*یوز ایالات می‌زنند تحلیلگران و اینجا من بنشینم فکر کنم به چه کسی برمی‌خورد یا برنامه چه کسی به‌هم می‌ریزد؟ رها کنید و خلق؛ حتی اگر فردایی نباشد... به حرف احدی هم اهمیت ندهید... عبور کن... خواستی نکن اصلاً به من چه؟ حوصله‌ی پند ندارم...