هذیان به مرکب بی‌دوات ریخته شده بر فرش خیال می‌زنم و خلق می‌کنم به‌سهو؛ چه دارم می‌گویم؟ باور کن خودم هم نمی‌دانم رفیق؛ باور کن خودم هم نمی‌دانم...