مرسی از شما که هر بار یه فضایی برای گفتگوی آنلاین ایجاد می‌کنم با رفتارها و حرف‌های آزاردهنده‌تون پشیمونم می‌کنید... ارتباط با آدما ازم انرژی زیادی می‌گیره چون بیشترشون دنبال آزار دادن و داستان درست کردن هستند تا چهارکلام حرف خوب... عملاً با احدی میل سخن گفتن ندارم؛ چون وقتی داری از درد به خودت می‌پیچی در اکثر اوقات، دیگه واقعا انتظار اینکه یه نفر به کلام هم سر به سرت بذاره و تو مدارا کنی انتظار بی‌جاییه... فکر می‌کردم با بستن کامنت‌ها متوجه می‌شید توان ورود دیتا (مخصوصاً منفی) به مغزم رو ندارم... این بخش آخرم برای اونایی نوشتم که به‌ظاهر دوستن و می‌گن مراقبتیم... شما من رو سکته ندید نمی‌خواد مراقب باشید... کسی که ادعای مراقبت و همراهی می‌کنه باید بدون چشم‌داشت بی‌حساب و کتاب عشق بده؛ نه که در قبال عشق دادنش انتظار داشته باشه رفتارای بیمارگونه‌ش رو هم تحمل کنی... ما هم خیلی کارا کردیم؛ فقط نگفتیم که ریا نشه... حتی به خود اونایی هم که براشون کردیم نگفتیم... ❤️