حیران و سرگردان گریزان از این ملاعین به رشته‌کوه موهایت پناهنده شدم... باشد که به‌رسم پرندگانِ طماعِ همدست قدرت، قهوه‌ی قجری مهمانم نکنی...  من از صد دام پهن شده میان راه جان سالم به در بردم تا به اینجا رسیدم بانو... کلبه‌ات آباد رعش ثانی از حدیث بی‌کسی...

حال که آمدی بمان کنارم تا به ابد؛ حتی به عدد و شمردن دانه‌های مروارید اشک‌هایت که شده...

پیراهن مردانه‌ی آویزان از میخ صلیب فرزند و کت و شلواری که به‌قصد پوشیدن در دامادی فرزند کنار گذاشته شده و فرزندی که قصد عروسی کردن ندارد... چه تلخ بود سرنوشت پر از نشدن و حسرت‌ ما...

آن‌ها پشت سر خدا هم حرف می‌زنند؛ من و توی سراپا تقصیر آغشته به سهو که دیگر حساب‌مان با این خلق خفته در جهل و وهمِ ایمان مشخص است جانم...

شیرینی شهد کنج لب و چکمه‌ی فرمانده‌ی زن روسی و پرواز به سوی ابدیت و شریان شعور شعری که نمی‌دانم چند شاه وجودش را حس می‌کنند... اما اعضای انجمن همیشه کلافه از تصمیم‌های سطحی وزرای بی‌نسبت با سیاست و به فنا دادن همه چیز در کسری از ثانیه هستند... شرابت را بنوش درگیر این هذیان‌ها نشو..‌.

به‌عمد نه درست عمل می‌کنی نه غلط؛ تو یک ساکن ایستاده در آستانه‌ی دری که نه اجازه می‌دهی کسی داخل شود و نه وارد... پس‌مانده‌ی دویدن‌های کدام شاعر کهن برای زندگی هستی نمی‌دانم؛ فقط می‌دانم این جایی که ایستاده‌ای جای درستی نیست...

گر نباشد غم ندارد جانی برای جا ماندن زیر فرش‌های خانه... گر نباشد کوهیم و استوار در بحران... نامش سیاست؛ بی‌پدر و مادرش شیطان...